De babyblues

En heel vaak stemt het niet precies overeen met het beeld dat de aanstaande mama zich er voor de geboorte van had gevormd. De bevalling hoeft niet traumatisch te zijn, maar de gedroomde bevalling is simpelweg niet dezelfde als de bevalling die uiteindelijk beleefd werd. De ontmoeting met de baby verloopt soms heel anders.

Deze baby die zojuist is aangekomen, is vanzelfsprekend de mooiste baby. Degene van wie de hele familie al hield nog voor zijn komst. Ze verheugde zich op de ontmoeting, en haastte zich om hem te komen knuffelen in het ziekenhuis.
 

Maar waarom slagen niet alle vrouwen erin, tegenover dit wonder van het leven, tegenover dit intense gedeelde geluk, dat gevoel van extase te ervaren, en worden ze zelfs overspoeld door negatievere gedachten? Je kunt je zelfs afvragen waarom: 
 

Huilen ze? Voelen ze zich niet in staat voor hun kind te zorgen, ondanks alle zorgvuldige voorbereiding op de bevalling? Waarom kunnen ze het huilen van hun kind niet verdragen? Huilen ze zelf, terwijl ze toch alleen maar gelukkig zouden moeten zijn bij hun baby? Kunnen ze de komst van al die dierbaren die ze zo liefhebben niet meer aan? Hebben ze geen honger, terwijl ze er zo naar verlangden om weer alles te eten wat hun tijdens de zwangerschap verboden was?

Het antwoord is uiteraard: nee. Wat deze vrouwen meemaken is niet ernstig, noch pathologisch. Het gaat om de "postpartum (kraamtijd) blues", beter bekend als "babyblues". De babyblues is een milde stemmingsstoornis. Afhankelijk van de auteurs treft het 30 tot 80% van de mama's, na de bevalling van hun kind. Het is geen "depressie".

Zwangerschap is een essentiële fase in de psychoseksuele ontwikkeling en het ouderschap van de vrouw. Het brengt ingrijpende veranderingen met zich mee. Die kunnen lichamelijk, organisch en psycho-sociaal-biologisch van aard zijn, en worden beschouwd als stressfactoren. De komst van een baby is niet niks!
 

De postpartum (kraamtijd) blues, of babyblues, ook wel het derdedagsyndroom genoemd, is een voorbijgaande toestand. Het treedt op tussen de tweede en de vijfde dag na de bevalling. Er is een piek op de derde dag. Het duurt over het algemeen vier tot zeven dagen, en kan soms worden teruggebracht tot vierentwintig uur.

De symptomen zijn vrij typisch: angst, prikkelbaarheid, emotionele labiliteit, dysforie, slaapstoornissen, vermoeidheid en somatische klachten.

De omgeving is vaak verrast door de huilbuien, de overgevoeligheid, de angst om in de steek gelaten te worden of niet voor de baby te kunnen zorgen, vooral wanneer de bevalling goed is verlopen.
 

Het is dan ook moeilijk voorstelbaar voor een vrouw die deze toestand doormaakt, en voor haar omgeving, dat dit slechts van voorbijgaande aard is en absoluut niet pathologisch — maar dat betekent niet dat het genegeerd mag worden.
 

Toch blijft het essentieel om te onthouden dat de babyblues geen enkele medicamenteuze behandeling vereist.

Meestal volstaat een warme begeleiding van zorgverleners en familie, met een luisterende houding naar de jonge mama en aandacht voor haar moeilijkheden, met name rond haar baby, terwijl ze aangemoedigd en gewaardeerd wordt in haar nieuwe rol. Deze houding, gecombineerd met goede informatie en de betrokkenheid van de omgeving, maakt het gemakkelijker om deze situatie te doorstaan, die beschouwd wordt als "een variatie op het normale". Na een paar dagen vinden vrouwen doorgaans hun goede humeur terug en de vreugde om voor hun baby te zorgen.

Het is belangrijk om alert te blijven als deze toestand, normaal gesproken van voorbijgaande aard, meer dan een week aanhoudt of als de symptomen heviger worden. In dat geval kan men namelijk in een ander nosografisch kader terechtkomen, zoals dat van een postpartum (kraamtijd)depressie. De postpartumdepressie mag niet worden verwaarloosd en moet vroegtijdig worden aangepakt. Dit helpt een snel herstel te bevorderen, zodat de band tussen moeder en baby niet wordt belemmerd en een veilige hechting van de pasgeborene wordt gestimuleerd. In de weken na de geboorte is het belangrijk om de gezondheid van de mama goed in de gaten te houden en niet te aarzelen om professionele hulp te zoeken, zodat dit soort depressie geen kans krijgt zich te ontwikkelen.

Kortom, het is volkomen normaal dat een jonge moeder overstuur is door de komst van haar baby, zolang dit van voorbijgaande aard blijft. We spreken dan van de « babyblues », die slechts een paar dagen duurt. Als je er wat afstand van neemt, zou je je eigenlijk kunnen afvragen hoe die moeders het voor elkaar krijgen om alles moeiteloos perfect te managen!

Als deze toestand aanhoudt na een paar dagen of zelfs weken na de bevalling, kan er sprake zijn van een depressie die door een specialist moet worden behandeld.
 

Laten we dus aandacht blijven hebben voor de jonge mama's om ons heen, hen steunen en geruststellen. Moeders staan vaak onder druk van hun omgeving en willen het zo goed mogelijk doen voor hun baby, waardoor ze het overzicht verliezen en geen tijd meer vinden om van deze nieuwe rol te genieten en zich die eigen te maken.
 

Laat voor deze mama's je emoties de ruimte, bedenk dat dit allemaal van voorbijgaande aard is, en gun jezelf de tijd om dit nieuwe leven te verwelkomen.