Het polycysteus-ovariumsyndroom is een aandoening die een breed spectrum van stoornissen omvat die zowel de hormonale, metabolische als reproductieve sfeer beïnvloeden. Naar schatting treft het 10% van de vrouwen in de vruchtbare leeftijd[1].
De symptomen van het polycysteus-ovariumsyndroom of pcos
Tot de meest voorkomende tekenen bij vrouwen met deze aandoening behoren:
Lange menstruatiecycli (35 dagen of meer) en/of onregelmatige of zelfs afwezige cycli (amenorroe, of het uitblijven van menstruatie), of cycli zonder eisprong (anovulatoir).
Vruchtbaarheidsstoornissen, moeite om zwanger te worden (omdat de eisprong uitblijft, zeldzaam is of onregelmatig plaatsvindt). Het is ook mogelijk om een eierstokreseve laag.
Overgewicht of obesitas.
Hart- en vaatziekte.
Acne bij volwassenen, met name op de onderste helft van het gezicht.
Haaruitval, met name op de bovenkant van het hoofd.
Overmatige lichaamsbeharing of hirsutisme, dat wil zeggen haren die groeien op plaatsen waar dat bij vrouwen niet hoort (borst, tepels, kin, wangen, rug, nek…).
De meeste van deze symptomen zijn het gevolg van een verstoorde hormoonbalans. Dit is met name te wijten aan een verhoogd androgeengehalte (acne, hirsutisme, enz.), of een onbalans in de LH-FSH-verhouding die de vruchtbaarheid en de menstruatiecyclus beïnvloedt.
Het is niet nodig om al deze tekenen te hebben om PCOS te hebben. Veel vrouwen met PCOS hebben geen gewichtsproblemen of vruchtbaarheidsstoornissen. Het is belangrijk om in gedachten te houden dat pcos en zwangerschap zijn niet onverenigbaar.
De diagnose van PCOS
Om het polycysteus-ovariumsyndroom bij patiënten te diagnosticeren, moeten 2 van de volgende 3 elementen aanwezig zijn:
Een bepaald aantal cysten van een bepaalde grootte op de eierstokken.
Een overschot aan androgenen (hyperandrogenisme), oftewel de hormonen die geassocieerd worden met mannelijkheid (testosteron en zijn derivaten).
Een verstoorde cyclus (lang, zonder menstruatie, onregelmatig, anovulatoir).
Je kunt dus heel goed PCOS hebben zonder cysten op de eierstokken, of cysten op de eierstokken hebben zonder PCOS. De naam is een beetje verwarrend!
Voor het stellen van de diagnose is een bekkenechografie alleen niet voldoende; er is ook een hormonaal bloedonderzoek nodig en een observatie van de menstruatiecycli over meerdere maanden.
Traditioneel wordt aangenomen dat een niveau vanlaag anti-Mülleriaans hormoon (AMH) is een indicator voor een vruchtbaarheidsprobleem. Het komt echter ook vaak voor dat je een hoog AMH-niveau hebt in combinatie met PCOS. Maar zelfs bij een hoog AMH is het heel gebruikelijk om vruchtbaarheidsproblemen te hebben. Daarom is het meten van het AMH-niveau in het lichaam niet per se een goede indicator.
Een nuance: als je geen hyperandrogenisme hebt maar wel alle symptomen van PCOS, is het mogelijk dat je cellen overgevoelig zijn voor androgenen. Met andere woorden, een normale hoeveelheid kan toch tekenen veroorzaken die geassocieerd worden met een overschot, en je kunt desondanks PCOS hebben.