Glycine en zwangerschap: een essentieel aminozuur?

Het lichaam heeft extra glycine nodig tijdens de zwangerschap, zo blijkt uit studies dat de vraag naar glycine tijdens de zwangerschap zodanig groot kan zijn dat ze het vermogen van het lichaam om glycine aan te maken overtreft, waardoor glycine "conditioneel onmisbaar" zou worden [2]. Studies tonen aan dat de glycinesynthese, met name tegen het einde van de zwangerschap, ruim onvoldoende is om in de behoeften te voorzien, waardoor glycine in die periode onmisbaar is [3]. 

De voorgaande studie laat ook zien dat de glycinesynthese onvoldoende is om in de glycinebehoefte van de foetus te voorzien. De glycineproductie door de placenta vormt geen voldoende bron van glycine voor de foetus [4].

De fysiologische en hormonale veranderingen tijdens de zwangerschap verhogen het risico op artritis [6]. Artritis tijdens de zwangerschap is onder meer in verband gebracht met een verhoogd risico op pre-eclampsie en een keizersnede [7]. Inname van glycine kan de collageensynthese verhogen, wat zou kunnen bijdragen aan het herstel van kraakbeen en het versterken van gewrichten, waardoor het risico op artritis wordt beperkt [8]. 

De foetus heeft een aanzienlijke hoeveelheid glycine nodig en een suboptimale inname kan gevolgen hebben voor zijn ontwikkeling [10]. Zo kan het toevoegen van glycine aan een eiwitarm dieet de bloeddrukverhoging die door dat dieet wordt veroorzaakt, ongedaan maken [11]. 

Extra glycine lijkt de vasculaire functie van de moeder en haar kind te verbeteren. Er is gesuggereerd dat de moeder die gevoed wordt met een glycinerijk dieet beter in staat is haar vaatstelsel aan te passen aan de eisen van de zwangerschap, waardoor de foetus beschermd wordt tegen mogelijke hart- en vaatproblemen als gevolg van een beperkte bloedtoevoer naar de baarmoeder [10].

Dit effect van glycine zou kunnen worden verklaard doordat het de methylgroepen levert die nodig zijn voor de synthese van methyltetrahydrofolaat (de actieve vorm van gemethyleerd folaat (5-MTHF)) en de beschikbaarheid van gemethyleerd folaat (5-MTHF) bepaalt. Dit herstel van de pool van gemethyleerd folaat (5-MTHF) kan de omkering van het hypertensieve effect verklaren dat wordt waargenomen wanneer het dieet wordt aangevuld met glycine [12]. Bovendien is glycine nodig voor een aantal kritieke metabole routes, zoals de synthese van structurele eiwitten als collageen en elastine; verstoring van deze routes leidt tot een aangetaste vorming van elastine (een eiwit met elastische eigenschappen) in de aorta [13].

Vrouwen met pre-eclampsie scheiden minder glycine uit, wat wijst op een verhoogde behoefte aan glycine en/of een lage maternale glycinereserve [14]. Glycine heeft een beschermend effect tegen oxidatieve stress [13], een marker voor pre-eclampsie, en studies hebben aangetoond dat het de bloeddruk en het bloedsuikergehalte kan verlagen [15].

Bovendien werd een laag glycinegehalte waargenomen bij te vroeg geboren kinderen [16].

Glycine speelt een centrale rol in de synthese van glutathionsynthetase. Glutathionsynthetase, gevormd uit cysteïne, glutamaat en glycine, is de meest voorkomende niet-eiwitachtige intracellulaire molecule en vervult essentiële functies bij de bescherming tegen oxidatieve stress en de regulatie van de eiwit- en cellulaire DNA-synthese, wat bijzonder belangrijk is tijdens de zwangerschap. Glycine speelt dus een rol in de DNA-synthese van de foetus. Choline, dat onder meer betrokken is bij het methylgroepmetabolisme (verlaging van homocysteïne, betrokken bij neurale buisdefecten), is voor zijn metabolisme gedeeltelijk afhankelijk van glycine [16]. 

Daarom is een optimale inname van choline en glycine noodzakelijk voor de goede ontwikkeling van je baby.

Glutathion (gevormd uit glycine) is betrokken bij de ontgifting van xenobiotische verbindingen (zoals medicijnen en pesticiden) en endogene verbindingen (toxines gevormd door het lichaam). Glutathion vergemakkelijkt het transport van toxines door het plasmamembraan. Lage niveaus van glutathion en/of glutathionactiviteit zijn geassocieerd met chronische blootstelling aan chemische toxines, blootstelling aan cadmium en neurodegeneratieve aandoeningen [17].

De eliminatie van toxines is bijzonder belangrijk voor de gezondheid van moeder en pasgeborene. Zo is blootstelling aan pesticiden in verband gebracht met een verhoogd risico op zwangerschapsdiabetes [18] en heeft dit invloed op de embryonale ontwikkeling [19].